Het ECHTE(N) Drenthe gevoel

Toen ik het terrein van Westerbergen opdraaide, lag het park onder een dunne laag sneeuw. De paden waren wit uitgeslagen, takken hingen zwaar en het bos dempte elk geluid. Geen verkeer, geen stemmen, alleen winterrust. Het oogde als een brochurebeeld dat per toeval echt bestond.

Bij de receptie liep iemand van het marketingteam met een camera naar buiten. Winterbeelden vastleggen. Jules Klein knikt als ik het benoem. “Dit soort momenten moet je meteen pakken. Die foto’s gebruiken we de komende jaren.” Het typeert hoe hier naar het park wordt gekeken. Met oog voor sfeer, voor timing en voor de lange termijn.

Binnen schuiven we aan tafel. Jules, derde generatie van de familie Klein, op deze plek.

Zijn opa kocht het terrein in 1991. Toen al een camping en bungalowpark, ooit opgezet voor werknemers van Rotterdamse havenbedrijven die in de zomer de stad wilden ontvluchten. Zijn ouders bouwden het verder uit tot het recreatiebedrijf dat er nu staat. Jules groeide ertussen op. In vakanties werkte hij in de horeca, bij de technische dienst en op de camping. Na studie en werk buiten het bedrijf keerde hij bewust terug. Inmiddels is hij mede-eigenaar en verantwoordelijk voor marketing, positionering en bezetting.

Al snel in het gesprek wordt duidelijk dat Westerbergen niet is gevormd vanuit plannen op papier, maar vanuit de plek zelf. Het park beslaat zo’n 55 hectare. Een groot deel daarvan is bos. Dat bos krijgt geen recreatieve invulling. “Eigenlijk is dat ons vijfde onderdeel”, zegt Jules. “We hebben de camping, de bungalows, de horeca, het entertainmentcentrum en dan het bos. En die laatste bepaalt misschien wel het meeste.”

Volgens hem doen de vier bedrijfsonderdelen qua omzet nauwelijks voor elkaar onder. Dat zorgt voor balans in de exploitatie. Tegelijkertijd zorgt het bos voor iets wat je niet kunt aanleggen of kopiëren. Rust, ruimte en een sfeer die gasten direct voelen zodra ze het terrein oprijden.

We lopen later samen een rondje over het park. De campingvelden liggen er strak bij, tussen de bomen, ruim opgezet. Er zijn 244 toeristische staanplaatsen, allemaal afgebakend, met oppervlaktes tussen de 100 en 150 vierkante meter. Steeds meer plekken beschikken over privé sanitair. “Die ontwikkeling zagen we al vroeg”, vertelt Jules. “Mensen willen het kampeergevoel, maar het ongemak hoeft niet meer. We investeren dan ook fors door op dit onderdeel.”

Opvallend is wie deze plekken boeken. Tentkampeerders, jonge gezinnen, caravans, campers. Comfort blijkt geen luxeproduct voor een kleine groep, zegt Klein, maar een breed gedragen behoefte. Kamperen is blijvend populair, maar de invulling is wel aan het veranderen zogezegd.

Aan de andere kant van de weg van de kampeerplaatsen, staan de bungalows. In totaal 175 eenheden, waarvan er ongeveer 110 worden verhuurd. Een deel is particulier bezit. Door woningen terug te kopen en gefaseerd te vernieuwen ontstaat een mix in comfort en prijsniveau. Nieuwere woningen met meer luxe, oudere bungalows met een toegankelijker tarief.

“We willen geen park worden waar nog maar één doelgroep past”, zegt Jules terwijl we langs een rij bungalows lopen. “Juist die diversiteit hoort bij ons.”

Die gedachte zie je ook terug in de manier waarop het park zich de afgelopen jaren verbreedde. In 2022 opende Westerbergen een groot familie entertainment centrum (FEC) met bowlingbanen, een indoor speelbos, clip and climb en een sportsbar. Het gebouw trekt niet alleen park­gasten, maar ook bezoekers uit de regio. Samen met de horeca zorgt dit voor levendigheid, ook buiten de traditionele vakantieperiodes.

Volgens Jules vormt die combinatie een belangrijk deel van de stabiliteit in de exploitatie. De camping, de bungalows, de horeca en het entertainmentcentrum versterken elkaar. Geen van de onderdelen staat op zichzelf. Bovendien ziet Klein het segment van de FEC nog wel mogelijkheden om door te investeren en heeft hij daar ook ruimte voor. Maar eerst wil hij aan de slag met de zwembaden, zowel het buitenbad als het overdekte deel. Maar zegt hij trots: “We doen niets impulsief, we nemen de tijd om het goed te onderzoeken en dan pakken we door.”

Westerbergen kwam de afgelopen jaren ook landelijk in beeld. Opnames voor het programma Boomhut XXL van SBS destijds vonden hier plaats. En recent streek 2 jaar op rij Radio 2 neer op het park voor de KWF week met live uitzendingen. Jules haalt zijn schouders er licht bij op wanneer het ter sprake komt. “Het park leent zich ervoor. De sfeer helpt mee en ik vind het leuk om dat soort projecten op me te nemen.”

Met ongeveer 45 vaste medewerkers en in het hoogseizoen zo’n 150 mensen blijft het bedrijf overzichtelijk. Jules loopt zichtbaar over het terrein, groet medewerkers, maakt een praatje. Het familiebedrijf voel je niet alleen in de geschiedenis, maar in de dagelijkse praktijk.

Wat tijdens het gesprek vooral opvalt, is de manier waarop keuzes worden afgewogen. Geen snelle uitbreidingen, geen grootschalige ingrepen. Oude bomen blijven staan. Het bos blijft bos. Vernieuwing vindt plaats in stappen die passen bij de plek, zoals dus ook bij de ontwikkeling van het zwembad.

Volgens Jules waarderen gasten juist die rust en herkenbaarheid. “Mensen willen hier het gevoel hebben dat ze echt weg zijn. Dat ze in Drenthe zijn, tussen de bomen, met ruimte om zich heen.”

Wanneer ik na ons gesprek weer richting de auto loop, dwarrelt de sneeuw opnieuw tussen de bomen. Het park oogt stil en ruim. Je hoeft hier weinig uitgelegd te krijgen. Je ziet en voelt direct wat ze bedoelen. Het ECHTE(N) Drenthe gevoel.

Auteur: Richard Otten