Awards in de recreatiesector: eerlijke strijd of schijnsucces?

Ze roepen altijd reacties op. De ene ondernemer in de recreatiesector ziet een award als een mooie erkenning. Een bevestiging dat investeren in kwaliteit, gastbeleving en innovatie loont. Voor de ander voelt het als ruis. Een momentopname, een juryoordeel, soms zelfs een spelletje. En zoals zo vaak ligt de waarheid ergens in het midden.

Laten we eerlijk zijn: sommige campings zijn gewoon de beste. Dat zie je niet alleen terug in een prijs, maar vooral in wat gasten ervaren. In reviews, in terugkerende boekingen en in de manier waarop collega-ondernemers naar je kijken.

Dat zijn de bedrijven die jaar op jaar blijven investeren. Die blijven vernieuwen. En daarmee de sector vooruitduwen. Juist daarom wordt het interessant als zo’n koploper ineens niet meer mee mag doen aan een award.

Het idee daarachter snap ik wel. Je wilt andere ondernemers ook een kans geven. Spreiding. Verrassing. Misschien zelfs een beetje spanning. Maar stel jezelf eens de vraag: wat meet je dan nog?

Als de beste niet meedoet, krijg je automatisch een relatieve winnaar. Feitelijk nummer 2. En daarmee verschuift ook de lat. Terwijl juist die lat zo belangrijk is. Die bepaalt waar je als sector naartoe groeit. Een winnaar zou het referentiepunt moeten zijn. Het voorbeeld waar je jezelf als ondernemer naast legt. Waarvan je denkt: daar wil ik naartoe.

Door koplopers uit te sluiten, loop je het risico dat je succes afremt. En dat voelt gek. Een beetje alsof je Nederland uitsluit van het Songfestival omdat Duncan Laurence ooit heeft gewonnen. Begrijpelijk? Misschien. Maar het doet weinig recht aan het principe van competitie. En als ondernemer wil je toch weten hoe je scoort ten opzichte van de besten? Niet ten opzichte van wie er toevallig nog overblijft.

Misschien moeten we het anders organiseren. Kijk bijvoorbeeld naar hoe dit in het buitenland gaat, waar uitsluitingen minder gebruikelijk zijn. Of werk met een duidelijke structuur. Denk aan een eregalerij voor winnaars. Daarmee geef je erkenning aan topprestaties, maar houd je ook ruimte voor nieuwe namen. Zonder dat je de vergelijking uit het oog verliest.

Uiteindelijk draait het niet om die award zelf. Het draait om wat die award vertegenwoordigt: zichtbare kwaliteit. En die wil je blijven meten. Juist ook bij de besten in de sector. Want alleen dan weet je waar je staat. En waar je naartoe kunt groeien.

Ron Koopmeiners
Branchespecialist Recreatie & Horeca
Countus Accountancy & Adviseurs