De volgende generatie van Les Arches wil het succes voortzetten

Hoe draag je in de toekomst een familiecamping over zonder precies hetzelfde te blijven doen, maar ook zonder kwijt te raken waarom gasten juist voor je kiezen? Bij Camping Les Arches in de Ardèche komt die vraag steeds nadrukkelijker op tafel. Mede-eigenaar Marleen Scholten kijkt terug op bijna dertig jaar ontwikkelen sinds haar komst, zoon Stoyan kijkt vooruit. Eén uitgangspunt delen ze: groter worden is niet automatisch het doel.

Camping Les Arches ligt op tien hectare in de zuidelijke Ardèche en is uitgegroeid tot een viersterrencamping. Het bedrijf blijft daarbij bewust ruim opgezet en grotendeels gericht op kampeerders. Die keuze wordt volgens Marleen steeds bepalender nu andere campings in de regio worden overgenomen door grotere groepen.

“We hebben bepaalde keuzes gemaakt, en ook bepaalde keuzes níét gemaakt de afgelopen dertig jaar”, zegt ze. “Het wordt steeds moeilijker om in de Ardèche een camping te vinden met hele ruime plaatsen. Steeds meer campings worden opgekocht door groepen. Dan gaat het om rentabiliteit. Dan telt de vierkante meter.”

Commercieel is de positionering de afgelopen jaren scherper geworden. “Je moet heel duidelijk zijn. Goed vertellen wat je wel hebt, maar ook durven vertellen wat je niet hebt”, zegt Marleen. “Soms moet je mensen zelfs adviseren om een ander type camping uit te zoeken, omdat je denkt dat ze hier niet gelukkig zullen zijn.” Volgens haar heeft die keuze geleid tot “een beetje een atypisch product waar wel vraag naar is”.

Niet automatisch de volgende eigenaar

Voor Stoyan is die bestaande identiteit het vertrekpunt voor een toekomstige overname, die hij samen met zijn zus Thaïs zal doen. Dat hij in het familiebedrijf zou stappen, stond niet vanzelfsprekend vast. Hij groeide op de camping op en heeft er naar eigen zeggen vrijwel alle werkzaamheden gedaan, maar vertrok ook vier jaar naar Lyon voor een businessopleiding.

“Ik ben even met mezelf gaan zitten om te kijken of het echt iets was of niet”, vertelt hij. “Je kunt het niet echt half doen.” Tegelijk ziet hij ruimte om het bedrijf naar zijn eigen manier van werken te vormen. “Je kunt het een beetje aanpassen aan wie je bent, hoe je werkt en wat je goed kan.”

Zijn bedrijfskundige achtergrond verschilt van die van zijn vader Patrick, die volgens Stoyan sterk vanuit praktijk en techniek onderneemt. “Hij heeft dat nu allemaal staan. Ik zie het als onze taak om dat vol te houden door te blijven ontwikkelen en te zorgen dat wat hij gebouwd heeft, blijft.”

‘Je trekt echt een andere groep’

Dat ontwikkelen betekent volgens Stoyan niet dat Les Arches de grotere spelers moet volgen. Op de vraag hoe een zelfstandig familiebedrijf kan concurreren met groepen die in korte tijd veel nieuwe accommodaties of voorzieningen kunnen toevoegen, zegt hij: “Ik zie het niet echt zo. Je trekt echt een andere groep.”

Volgens hem profiteert Les Arches sterk van terugkerende gasten en mond-tot-mondreclame. “Het is zo’n cirkel die alleen maar groter wordt. Eentje kent die, die kent die weer.”

Wat hij vooral wil bewaken, is daarom niet één gebouw of voorziening. “Het is meer de filosofie en de gedachte. Dat je hier komt en je welkom voelt.” Hij noemt daarnaast “de plek, de ruimte en de sfeer”. “Dat moet je absoluut bewaren. Zonder dat heb je gewoon een heel ander type camping.”

Dat betekent niet dat alles hetzelfde blijft. Deze zomer nam Stoyan de verantwoordelijkheid voor het restaurant op zich. Dat onderdeel kostte volgens hem veel energie en was geregeld lastig te bemensen. Hij stelde een jong team samen, vond een chef en pakte onder meer de kaart, sociale media en marketing aan. “Ik dacht: we hebben een nieuw terras, we doen een nieuwe kaart, een beetje marketing en socials, even updaten en gaan ervoor. Het werkt. Het gaat goed.”

Klimaat dwingt tot nieuwe afwegingen

De volgende generatie krijgt tegelijk te maken met uitdagingen die steeds nadrukkelijker onderdeel worden van de exploitatie. Klimaat is daar één van. Marleen ziet dat terug in investeringsbeslissingen rond zwemcapaciteit en terreinbeheer. “De klimaatverandering, daar zullen we elk jaar opnieuw over moeten praten en daar rekening mee moeten houden bij onze beslissingen en investeringen.”

Ook brandveiligheid vraagt extra werk. Les Arches beslaat tien hectare, maar volgens Marleen wordt voor de brandveiligheid feitelijk ongeveer twintig hectare onderhouden, doordat ook terrein tot vijftig meter buiten de campinggrens moet worden bijgehouden.

Stoyan kijkt daarnaast naar mogelijke gevolgen voor het reisgedrag. Als zomers in Noord-Europa warmer worden, is mooi weer minder vanzelfsprekend een reden om naar Zuid-Frankrijk te rijden. “Ik denk gewoon: een beetje alert blijven op wat er gebeurt qua tendens, ontwikkeling.”

Buiten het hoogseizoen ziet hij daarom ruimte voor een actievere aanpak. In mei, juni en september wil hij meer groepen en thematische verblijven aantrekken. Niet alleen wachten tot gasten Les Arches vinden, maar duidelijker laten zien wat er buiten juli en augustus mogelijk is.

Daarmee tekent zich een volgende fase af. Niet als abrupte overdracht, maar als geleidelijke verschuiving van verantwoordelijkheden. Marleen en Patrick hebben Les Arches opgebouwd door keuzes te maken over wat wel en niet bij het bedrijf past. Stoyan lijkt die lijn niet te willen loslaten, maar zal binnen die grenzen zijn eigen keuzes maken.

Of, zoals hij het zelf samenvat: “De sfeer moet je bewaren.” De manier waarop dat bedrijfsmatig gebeurt, mag met de volgende generatie wel veranderen.

Auteur: Micha Reij